ESSAY Magazine (An International Journal of Sexaholics Anonymous)

Ich habe nicht aufgehört, ich habe kapituliert. Ich begann meine Reise in diesem Programm, als eine Al-Anon-Freundin mir sagte, ich sei Sexaholikerin. Um ihr zu beweisen, dass sie falsch lag, stimmte ich zu, zu sechs AS Meetings zu gehen. Während dieser sechs Treffen konnte ich mir langsam eingestehen, dass ich sexsüchtig war. Am Anfang nahm ich keinen Blickkontakt mit den anderen Mitgliedern auf und sagte nichts. Es gab sechs andere AS-Frauen im Meeting meiner ersten Stammgruppe. Wir gingen als Gruppe zu zwei Meetings pro Woche, das half mir, mit dem Programm in Kontakt zu kommen, und dann begann ich auch zu teilen. Als ich mich mitteilte, musste ich vor meiner Angst und Scham kapitulieren. Ich hatte das Gefühl schlechter zu sein als die männlichen Mitglieder, weil in den USA in Bezug auf Frauen mit zweierlei Maß gemessen wird. Männer können sich "die Hörner abstoßen", während Frauen entweder Jungfrauen oder Prostituierte sind. Diese Klischees wurden mir in den Kopf gesetzt. Die Zeit im Programm hat mir geholfen, diese Vorstellungen zu überwinden.

Zuerst dachte ich, dass der Begriff "Nüchternheit" nicht zu dem passt, was ich mir unter einem Sexaholiker vorstellte, weil ich keine Erfahrung mit Alkoholismus hatte. Aber als ich vor acht Jahren zu den Meetings kam, lernte ich, dass es schwierig war, Nüchternheit zu erlangen, weil es um meinen Geisteszustand ging und darum, was ich mit ihm anstellen würde, wenn ich mich nicht in einer guten spirituellen Verfassung befinden würde.

On March 21, 2011, just 48 hours before I came into this fellowship, I was sober two weeks. On that particular day I was feeling supremely confident that I would never give in to my addiction again. Only problem was, I had had that supreme confidence a thousand times before over almost half a century.

Hi everyone, my name is Pat and I am a sexaholic. I am very grateful today for my ongoing recovery from lust. It’s been a long haul. I came into the program in a town in the mid-north island of New Zealand in November of 2016 after becoming increasingly aware that I was losing control and lust was taking over my life. During an all-night binge on a Saturday with alcohol fuelling my lust, I got online and was chatting to women. I wanted to act out so badly but was so drunk I couldn’t figure out how to get to meet someone. A blessing in disguise.

I came to SA in 2008. Up until that point, my life had been a succession of compulsive masturbation, pornography, voyeurism, exhibitionism, and countless stealthy contacts or one-night-stands with other men. The only experience of connection was a 20+ year abusive relationship with an alcoholic man.

در روزهای اول حضورم در SA من مجرد بودم، شغلی نداشتم، ماشین نداشتم، پول نداشتم و زمان خیلی زیادی داشتم. سال ۲۰۰۹ بود و به خاطر بحران مالی که پیش آمده بود من بیکار شده بودم. من هفته‌ای سه تا چهار جلسه شرکت می‌کردم، هر روز به راهنمایم زنگ می‌زدم، هر روز تکالیف قدم می‌نوشتم و در یک سال کل کتاب سفید، کتاب بزرگ و بهبودی ادامه دارد را به زبان مادری‌ام ترجمه کردم. با این وجود زمان زیادی داشتم چون دیگر مثل سابق هر لحظه از زندگی‌ام را با شهوت پر نمی‌کردم. من خدمت‌های زیادی گرفتم، مثل مسئول قهوه دم کردن، تمیز کردن بعد از جلسه، مسئول نشریات، گرداننده، خزانه‌دار و مسئول بازکردن جلسات.

Mi profesión nada tiene que ver con diseño gráfico, publicidad, ilustración de revisas o cosa parecida… hace años en mis principios en SA simultaneaba el diseño del boletín de mi parroquia con sesiones de consumo de chateo y pornografía… solo por un milagro de mi Poder Superior nunca coloqué una imagen de consumo en uno de esos boletines… y, lógicamente la calidad de mi trabajo era apenas regular, el tiempo invertido el doble de lo normal, trasnochaba mucho y me solía molestar fácilmente si alguien criticaba mi trabajo.

תשובה פשוטה לשאלה זו יכולה להיות ׳אני פה בגלל שאני חייב להיות פה׳ אבל זה לא מספר את הסיפור השלם.
הכאב החוזר ונשנה של החבטה בתחתית היה מספיק בשביל להביא אותי לדלת, אבל אף פעם לא מספיק בשביל להשאיר אותי בפנים