ESSAY Magazine (An International Journal of Sexaholics Anonymous)

מרוצח שכיר לאדם מתוק מדבש
מאת סילביה ג’יי, כפי שסופר בשנים מאוחרות יותר בפגישות דוברים שונות
זהו סיפורה של סילביה על מערכת היחסים המרפאה שלה עם בעלה, ג‘אן.

כשהייתי ילדה קטנה, בערך בגיל חמש, אני זוכרת שישבתי על הברכיים של סבי וסירקתי את שערו. זה נתן לי כאלה רגשות שמחים, טובים. סבא שלי נפטר כשהייתי בת שבע. מאותו הזמן ואילך, היו לי בעיות בבית הספר. לא יכולתי להתרכז, הייתי חולמת בהקיץ והיו לי כאבי ראש. נהפכתי לילדה בודדה מאז שאיבדתי את אותם יחסים מיוחדים. לא ידעתי איך לקבל אהבה כמו שקיבלתי מסבי מאף אחד אחר, ולכן ניחמתי את עצמי בפנטזיות שלי, שבהן הייתי נסיכת פיות. הנסיך המקסים שלי היה מגיע ונושא אותי. היינו גרים בארץ של אושר נצחי, עושים מעשים נפלאים ומגלים אהבה זה כלפי זה.

הביטוי ‘שכה יהיה לי טוב (צער)’ זכור לי כקללה שכיחה אצל הדמויות בקומיקס פינאטס (Peanuts). במשך רוב חיי השתמשתי בביטוי זה כדי לבטא תדהמה, ייאוש ותסכול, אף פעם לא חשבתי על האמת העמוקה שחבויה בצחות הלשון הזו. לפני שהגעתי לתכנית SA ב 21/10/1998, חייתי עם מצבור של צער קפוא. רק אחרי שעברתי מספר מסעות בדרך הצעדים, או אז התחלתי להבין ולאמץ את היתרונות שבצער. הבנתי שהמסע שעברתי בתוך הצער היה מְרפא וטוב עבורי.

סילביה הייתה שותפה בשנותיה הראשונות של חברותת סקסוהוליסטים אנונימיים (SA) והייתה דמות מרכזית בפיתוח המבנה השירותי הקיים כיום של החברותא.

 
 أنا محظوظ جدًا لوجود معالج خبير في حياتي، وهو رجل في عمري وقد طبق شخصيًا الخطوات الاثنتي عشرة على مشاكله الإدمانية؛ وهو يدعم برامج الخطوات الـ12 بشكل كامل. لقد وجدت هذا النوع من المساعدة المهنية الخارجية مكملاً إيجابيًا جدًا لتعافيَّ في مجموعة (س. م).  
منذ وقت ليس ببعيد، بينما كنت أعمل معه على مشكلاتي المتعلقة بالقبول والاستيائات والغضب المكبوت، طلب مني أن أعد قائمة بجميع الخسائر التي عانيت منها خلال حياتي. وشملت كل شيء، بدءًا من فقدان الحيوانات الأليفة، إلى خسارة المنازل بسبب التنقل المستمر، إلى طلاق والديَّ، إلى انهيار زواجي، إلى وفاة جميع أجدادي، ثم أحد الوالدين، والأصدقاء المقربين، والعديد من زملاء الدراسة السابقين، وزملاء العمل، وحتى الفقدان الحتمي لشبابي.

 
إرث التعافي من خلال عيون من ساعدَتهم
 
تطبيق الخطوات: أولاً، ناقشنا الخطوات. ثانيًا، سألتني سيلفيا: “هل تقرأين الكتاب الأبيض أم أنكِ قرأتِ الاثني عشر والاثني عشر؟” كان هذا قبل كتابة كتاب “أخطُ إلى التطبيق”. قرأت الكتاب الأبيض لفهم جوهر الخطوات وقرأت الاثني عشر والاثني عشر لتطبيق الخطوات. ثالثًا، كتبت عن كيفية تطبيقي لتلك الخطوة المحددة و قرأت ما كتبته لها. أخيرًا، قدمت سيلفيا ملاحظاتها لتحديد ما إذا كنتُ بحاجة إلى التعمق أكثر في الخطوة. عندما كنتُ مضطربة، كانت تسألني عن أي خطوة يجب أن أركز عليها. قالت: “عليكِ أن تدعي وتكتبي.” – بيج ف.، أوهايو، الولايات المتحدة.

 
حتى لا يبقى سوى أنا والرب
بدأت هذا البرنامج ذو الخطوات الاثنتي عشرة من القاع، بعد ارتكاب الزنا. لم يتبقَّ لي سوى قول:”أعرف حلا. سأقدم على الانتحار، ثم ألوم الجميع. كل ذلك خطأهم.”في عام 1992, وجهني أحدهم نحو برنامج الخطوات الاثنتي عشرة. لم أكن أعرف شيئاً عن المسار، أو القواعد الاثنتي عشرة، أو المفاهيم الاثنتي عشرة. استغرق الأمر أربع سنوات أخرى من تحطيم كل الآلهة الزائفة التي كنت مدمنًاعليها: الطعام، دور الضحية، الخوف، مشاكلي في س. م. … والقائمة طويلة.

 
كانت المغازلة نشوة حقيقية
بقلم سيلفيا ج. (بعد ست سنوات من الرصانة في س.م) مع المقال الأصلي لعام 1989
الذي نشر في (قصص الأعضاء)2007
صفحات 120-123 بعنوان” الطريق الوحيد الذي عرفته”