ESSAY Magazine (An International Journal of Sexaholics Anonymous)

J'ai rompu avec ma dernière petite amie lorsque j'ai rejoint le programme, après deux ans de relation. La raison était mon aveu choquant de la vérité sur moi-même : je l'avais utilisée pour trouver une estime de moi-même à ses dépens, satisfaire mes désirs sexuels et ne pas me sentir seul. Cette prise de conscience était douloureuse, mais honnête et donc salutaire.

Il a découvert que le célibat lui permettait de consacrer toute sa vie à Dieu.
Ce n'est pas un conjoint qui m'a inscrit à ce programme. Je m'y suis inscrit de mon plein gré. Je n'ai pas besoin d'être découvert ou exposé parce que j'ai la possibilité de m'exposer et de me découvrir ici en toute sécurité et en contact avec d'autres, unis dans la fraternité à travers le monde. Il se peut que je ne me marie jamais. Il est possible que je vive une vie néo-monastique dans la pratique spirituelle et la connexion avec d'autres personnes sous l'égide de Dieu à travers la planète, et je suis d'accord avec cela. J'ai encore beaucoup de peine, mais la peine, lorsqu'elle est pleinement assimilée, devient sagesse.

En réparant le passé par la pratique du Programme, il a trouvé la liberté d'être célibataire.
Tout au long de ma dépendance à la luxure, les relations romantiques sont devenues un veau d'or pour moi. Je pensais qu'une petite amie attirante et émotionnellement compatible me comblerait et me compléterait. Avoir une petite amie est devenu un fantasme persistant, mais chaque fois qu'une femme disait oui à ma proposition de rendez-vous, je fuyais la relation dès qu'elle prenait son envol. J'étais trop immature sur le plan émotionnel pour partager mon cœur avec quelqu'un d'une manière qui soit un tant soit peu désintéressée ou saine. J'avais peur que la femme découvre qui j'étais vraiment. Pour me protéger du rejet, comme un parachutiste sautant d'un avion qui s'écrase, je quittais la relation dès qu'elle prenait son envol, me réfugiant dans ma dépendance, où je pensais que je ne pourrais jamais être blessé. 

میراثی از بهبودی، از دیدگاه کسانی که او به آنها کمک کرد

من بعد از اینکه مرتکبِ زِنا شدم، این برنامۀ دوازده قدمی را از صفر شروع کردم. کارم بهجایی رسیده بود که با خود می‌گفتم: «یک راهحل سراغ دارم: خودکشی می‌کنم و بعد تقصیر را به گردن دیگران می‌اندازم که همه‌اش تقصیر آن‌هاست!»

بهیاد دارم وقتی دختر بچه‌ای حدوداً پنجساله بودم روی زانوی پدربزرگم می‌نشستم و موهایش را شانه می‌کردم. این کار به من احساس بسیار خوب و خوشایندی می‌داد. وقتی هفت ساله بودم پدربزرگم از دنیا رفت. از آن زمان به بعد، در مدرسه به مشکل برخوردم. نمی‌توانستم تمرکز کنم. خیال‌پردازی می‌کردم و سردرد داشتم. پس از دست دادنِ آن رابطۀ خاص، کودکی تنها شدم. نمی‌دانستم چطور عشقی شبیه این را از فرد دیگری دریافت کنم؛ بنابراین خودم را با خیال‌پردازی‌هایم تسکین می‌دادم. خیالاتی که در آن یک شاهزاده خانم افسانه‌ای بودم. شاهزادۀ رویاهایم می‌آمد و مرا با خود می‌برد. ما تا ابد در سرزمین خوشبختی زندگی می‌کردیم، کارهای شگفت‌انگیز انجام می‌دادیم و عشقمان را با هم تقسیم می‌کردیم.

در ذهن من، عبارت «غمِ خوب» اغلب به‌عنوان یک واژۀ تعجب‌آمیز در کارتون «بادام‌زمینی‌ها» استفاده می‌شد. در بیشتر زندگی‌ام از «غمِ خوب» برای بیان شگفتی، ناامیدی یا ناکامی استفاده می‌کردم؛ بی‌آن‌که به معنای عمیق‌ترِ نهفته در این تعبیر توجه کنم. پیش از آن‌که وارد برنامۀ SA شوم «۲۱ اکتبر ۱۹۹۸» (۲۹ مهر ۱۳۷۷)، با انبوهی از غم‌های منجمدشده زندگی می‌کردم. تنها پس از چندبار پیمودن قدم‌های برنامه بود که فواید سوگواری را بهتدریج درک کرده و پذیرفتم. دریافتم که گذر از دل اندوه، فرایندی شفابخش و نیکو برای من است.

سیلویا از همان دوران اولیه در «معتادان جنسی گمنام» (SA) مشارکت داشت و چهره‌ای کلیدی در توسعۀ ساختار خدماتیِ کنونیِ SA بود.